روزها و سوزها
در حال هوای خودم می نویسم ... و اما دوستانی که لطف دارند مطالب من رو در وبلاگ یا سایت یا ...متعلق به خودشون می گذارند لطفا به من هم اطلاع بدهند یا رسم ذکر کردن منبع رو از یاد نبرند ....ممنونم
دلتنگی ام برای کوچه ها اشک هایم برای گلدان ها شانه هایم برای هر کلاغی که روزی عاشق شود و چشم در چشم مترسکی به فردا بیندیشد ! چشم هایم برای تو سیاره ی کوچکی که فاتحش بودی ! در آن نخستین قدم هایت به دلم .. فاتح ابرهای این حوالی ! بیا و برایم ببار ... ببار که دلتنگ کوچه باغ های خیس خاطره ام دلتنگ گیسوانی که بوی شبنم می دهد و دامنی که بوی دامنه های گروس پیر را بدهد ... و بوی خاک ...بوی پدر ... و بوی پالتویی که سالهاست بر شانه های جالباسی تکیه داده است می بینی ؟ چقدر غریبم ! و غریبی ام چقدر بلندتر است از ارتفاع بی قراری های زمین وقتی که با قله کوهی خورشید را بوسه می زند ! من بانوی شعر وآیینه ام اما چین های صورتم را کسی عاشق نمی شود زیرا که مردمان این حوالی شمارش ستاره هایشان به شمارش چین های دامن است و هر چه زیباتر برقصی شاپرک های بیشتری شانه های تو را می بوسند ... و هر چه بیشتر برای من بباری بیشتر کاهگل این دل شکسته بوی آسمان می گیرد ! من بانوی تمام کوه های تنهایم تمام صخره های پیری که زخم های خود را قرن هاست خمیازه می کشند و اعتراف می کنم یک بار شیرین شدم در آن دم آخر که فرهاد میان سنگ ها به صدایی جان می گرفت و به سکوتی جان می داد ... و یک بار مُردم ! با غرورم ! عقابی که از آسمان به خاک افتاد ! مرا با تمام زمین بپوشان ! یک قطعه ...یک سنگ ... مرا که اقیانوس دردم در بر نخواهد گرفت ... . ٣٠/آذرماه/ 89 و قول می دهم این شعر آخری باشد که رو به وسعت تنهایی ام دری باشد من از بلندترین کوه غرب آمده ام و دختری که در او حس برتری باشد ... نمی تواند از آن بانوان محترمی که اسم کوچکشان را نمی بری باشد چگونه موقع رقصیدن تو کل نکشد ؟! زنی که تشنه این شور بندری باشد پس از وزیدن تو گیسوان سرکش من چگونه گوش به فرمان روسری باشد ؟! تو شاهزاده من ! تا کجا نظر داری به هر ترنج که آبستن پری باشد حسود نیستم اما تحملش سخت است که دست های تو در دست دیگری باشد نترس! دارم از این خانه می روم آقا ! و قول می دهم این شعر آخری باشد ... پانته آ.صفایی * این شعر را خیلی دوست دارم هم شاعرش اهل بختیاری است و من علاقه و تعصب عجیبی به هم ولایتی های خودم دارم و هم غرور زیبایی در این شعر نهفته است که می فهمم اش . * قبل از این ایام می خواستم با یکی دیگر از شعرهایم به روز شوم متاسفانه به شدت بیمار شدم طوری که خودم احساس می کنم عمر دوباره پیدا کرده ام ! سرم و آمپول و ...حال بدی بود خدا برای هیچ کس نیاورد .خصوصا این که معلوم هم نشد بیماریم چه بود . * دو تن از دوستانم خانم جوان و خانم صفاپور در غم نزدیکانشان سوگوارند . من در اندوهشان صمیمانه شریکم .لطفا به احترام دوستی با فاتحه ای در این اندوه همراهیمان کنید . * باز هم از هیوا ممنونم که همیشه راهنما و همراه من در روزهای سخت و روزهای خوشی است . دارم به مرگ می رسم از خستگی ها در این اتاق کوچک که قبرستان رویاهای من است ! و فال می گیرم فردا را با غزل هایی که در سوگ آرزوهایم بغض شدند و به پای اشک هایم سپید ... فال می گیرم فردا را که رنگ امروز رنگ چشم های من است خواب می بینم پروانه هایی را که تابوت سنگینی از قاصدک ها را بر دوش می کشند ... در هیاهوی باد و باران پیراهنی سپید می رقصد زنی گیسوانش را آتش می زند می گرید و گم می شود ... فال می گیرم فردا را در سوگ رویاهایم و معلق می شوم در این زندگی شبیه بادبادکی که باد از دست کودکی ربوده باشد ...
30/آبان/89
| Design By : Night Melody |
Authors
